يا وطى اماء يا انقطاء نزديك‌تر است به اينكه جور و تعدى نشود ، و از اين جمله استفاده مىشود كه اكتفاء بواحده هم ممكن است مسامحه در انفاق و جور و تعدى در حق زوجه يا در حق امه بشود ولى البته كمتر است از زوجات متعدده ، هذا خلاصة ما عندنا . [ سوره النساء ( 4 ) : آيه 4 ] وَ آتُوا النِّساءَ صَدُقاتِهِنَّ نِحْلَةً فَإِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْءٍ مِنْهُ نَفْساً فَكُلُوهُ هَنِيئاً مَرِيئاً ( 4 ) و بدهيد بزنها صداقها و مهرهاى آنها را كه براى آنها عطيه قرار داده‌ايد پس اگر آنها از روى طيب نفس بشما چيزى دادند از مهريه خود پس بخوريد براى شما گوارا و سلامت است . صداق و مهريه در عقد نكاح لازم است اگر ذكر شد و معين گرديد كه همان را واجب است بزن داد و بهتر اينست كه از انقد و اطيب اموال باشد چنانچه در خبر دارد كه بهترين اموال را براى سه مصرف بايد گذارد : كفن ، سفر حج ، مهر عيال و باعث طيب ولادت مىشود و در قرآن دارد وَ آتَيْتُمْ إِحْداهُنَّ قِنْطاراً فَلا تَأْخُذُوا مِنْهُ شَيْئاً أَ تَأْخُذُونَهُ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً نساء آيه 20 . و اين مهر عطيه الهى است كه براى نساء قرار داده ، و معناى ( نحلة ) همين است عطيه بدون عوض و اينكه معروف است كه مهر بازاء بضع است بنحو مجاز است زيرا مهر ملك طلق زوجه است و بضع ملك زوج نميشود فقط حق استمتاع دارد و استمتاع هم طرفينى است بلكه طرف زن مىچربد ، حق مراجعه و مواقعه دارد بلى زوج حق مطالبه دارد هر موقع كه مطالبه نمود زن بايد تمكين باشد لذا ميفرمايد وَ آتُوا النِّساءَ صَدُقاتِهِنَّ مراد صداق است كه مهر باشد نه صدقه كه به فقراء ميدهند